Zróżnicowana grupa lądowych gadów naczelnych żyjących w erze mezozoicznej (245-65 min lat temu), obejmująca największe lądowe zwierzęta roślinożerne i mięsożerne wszech czasów, a także formy małe. Nazwa „dinozaury" utworzona została w 184 przez ang. anatoma Richarda Owena z greckich słów dcinos (straszny) i sauros (jaszczur) dla określenia kilku gatunków wielkich zwierząt znanych wówczas z niekompletnych szczątków. Do dziś opisano ponad 850 rodzajów d., obejmujących co najmniej 1 tys. gatunków (część z nich okazała się później synonimami innych gatunków czy rodzajów). Jest to jednak niewielki fragment rzeczywistego bogactwa systematycznego tej grupy, dominującej na lądach w mezozoiku, a wymarłej z końcem kredy. Pierwsze znaleziska szczątków d. były niekompletne, a zarazem bardzo odbiegały od szczątków znanych wówczas zwierząt. Ponadto dopiero w 2 poł. XIX w. przyrodnicy uznali ewolucję świata żywego za dobrze udokumentowany fakt i zaczęli doszukiwać się pokrewieństwa pomiędzy poszczególnymi grupami. Już wtedy zauważono cechy, które wskazywały na pokrewieństwo d. z krokodylami (m.in. obecność dodatkowych otworów w czaszce i osadzenie zębów w zębodołach). Prymitywne krokodyle znane są, podobnie jak d.. od triasu i już dawno pojawiły się sugestie, że obie te grupy wywodzą się z wczesnych gadów naczelnych - archozaurów - zw. tekodontami „mające zęby w zębodołach", a przede wszystkim z form zaliczanych do „niby-krokodyli”